2023-2024 · Warszawa, Poznań, Wrocław

Kto będzie płakał ostatni?

W obliczu katastrofy klimatycznej pytamy o płacz - wyraz bezsilności, ale i buntu. Astrida Neimanis w tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” wskazuje wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające się aż w 80% z wody, staje się dzięki temu częścią przyrody i całego systemu przekazywania treści.

Ta idea zyskała kształt w pracach sześciu fotografek: Jadwigi Janowskiej, Jagody Malanin, Igi Mroziak, Kasi Rysiak, Mileny Soporowskiej i Kasi Ślesińskiej. Do wspólnego „płaczu” zaprosiłyśmy też publiczność.

Gdzie

  • Pracownia Wschodnia, Warszawa, 11-26 marca 2023
  • DOMIE, Poznań, 2-10 września 2023
  • „Znak wodny”, Biuro Wystaw, Warszawa, od 22 marca 2024. Kuratorstwo: Paweł Brylski i Kwiaciarnia Grafiki
  • Galeria u Agatki, Wrocław, 23 marca - 17 kwietnia 2024. Wernisaż 23 marca o 18:00. Podsumowanie cyklu

Notki

Plakat wystawy w Pracowni Wschodniej, 11-26 marca 2023
Plakat wystawy Znak wodny, Biuro Wystaw, 22 marca 2024
DOMIE, Poznań, 2023. Fot. Gosia Patałas
Jagoda Malanin, Lo perdido, 2023
Milena Soporowska, z cyklu Przez wodę próbowana, 2023-2024
Kasia Ślesińska, z cyklu Wodera, 2023
Kasia Rysiak, Morze łez, 2023
Iga Mroziak, Sypialnia
Jadwiga Janowska, Jeśli w każdym momencie została cząstka mnie, ile zostanie mnie na potem. Dokumentacja z Pracowni Wschodniej, fot. Iga Mroziak